(คำพูดในเรื่องนี้ ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง nada sou sou สรุป...ไม่ได้แต่งเอง ฮ่าๆๆ แต่เห็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับพี่น้องเหมือนกันเลยนำมาให้อ่านเพื่อความบันเทิง)
 
 
นี่เป็นเรื่องก่อนที่พี่ชายจะหนีออกจากบ้าน... เราสองคนเดินอยู่บนชายหาดในยามเย็นที่แสงอาทิตย์ราความร้อนแรงลงมาก... เผ่ายาโตะเหมือนเผ่าต้องสาปที่เดินอยู่กลางแสงแดดจัดจ้าไม่ได้...

 

แต่ฉันก็พอใจที่ได้เป็นยาโตะ...

 

คางูระ  :  "นี่ นี่ พี่ชาย ถ้าคางูระโตขึ้น คางูระจะเป็นเจ้าสาวให้พี่ชายล่ะ"

 

คามุย  :  (เงียบไป แล้วจับมือน้องเดินช้า ๆ ไปตามชายหาด)

 

คางูระ  :  "นี่ พี่ชาย ไม่ได้เหรอ"

 

คามุย  :  "ไม่ได้"

 

คางูระ  :  "ทำไมล่ะ"

 

คามุย   :  (หันมายิ้มน้อย ๆ ที่มุมปากอย่างเอ็นดูน้องสาว มือที่จับกัน...ยังคงจับกันอยู่ใช่ไหม?) 

 

คามุย  :  "เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าพี่ชายกับน้องสาวแต่งงานกันไม่ได้"

 

คางูระ  :  "ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ!"

 

คามุย   :  (หันไปมองท้องทะเล รอยยิ้มของเขา...ยังคงสะท้อนภาพอยู่ในดวงตาของคางูระ)

 

คามุย  :  "ไม่รู้สิ"

 

คางูระ  :  "นี่ พี่ชาย ตอบสิว่าทำไมถึงไม่ได้"

 

คามุย  :   "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

 

คามุยหัวเราะ...เสียงของพี่ชายกลบกลืนไปกับเสียงคลื่น... ซ่า ... ซ่า ... ซ่า ...

 

ความทรงจำในวันนั้น... ณ ชายทะเล... ยังคงอยู่กับฉัน... 

 

พี่ชาย... พี่รู้หรือเปล่าว่าฉันรักพี่มากแค่ไหน...

 

nada sou sou...

 

น้ำตาไหลรินลงมาช้า ๆ...

 

ฉันยังคงรอพี่ชายกลับมา...

 

ตลอดไป... ตลอดไป...

 

------------------------------------------------------

------------------------------------------------------

 

ขอบคุณเื่รื่อง nada sou sou กับคำพูดสุดซึ้ง TT

 

ขอบคุณเพลง nada sou sou (ลองฟังตามลิงค์ค่ะ ^^ --> http://www.youtube.com/watch?v=iBnBgDw0Z9E

 

และสุดท้าย...ขอยกคำแปลเพลง nada sou sou มาไว้ตรงนี้ ^^ ขอบคุณ http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=nobutawoproduce&month=10-10-2011&group=8&gblog=1 สำหรับคำแปลเพลง ^^

 

---------------------------------------------------------

แปลเพลง nada sou sou

 

ขณะที่ฉันพลิกดูอัลบั้มภาพเก่าๆ

 

ฉันจำต้องรำพึงออกมาเบาๆ ว่า ขอบคุณ

 

ขอบคุณคนดีของฉัน ที่เคยทำให้จิตใจฉันแช่มชื่นเสมอ

 

ไม่ว่าวันฟ้าใสหรือวันที่ฟ้าหม่น

 

ฉันยังคงเห็นดวงหน้าที่แย้มยิ้มของเธอ

 

มาวันนี้ ที่ฉันได้พบกับใบหน้าของเธออีกครั้ง ท่ามกลางความทรงจำที่เลือนลาง

 

น้ำตาฉันหยดลงเป็นสาย

 

 

เฝ้าแต่ขอพรจากดวงดาวดวงแรกบนท้องฟ้าค่ำคืน

 

จนติดเป็นนิสัยเสียแล้ว

 

ฉันเฝ้ามองท้องฟ้ามืดมิด

 

และได้แต่หวังภายในหัวใจว่า จะได้พบเธอ

 

ไม่ว่าจะเป็นเวลาแห่งความทุกข์แสนสาหัส หรือเวลาแห่งความสุขหรรษา

 

รอยจำแห่งดวงหน้าอันแย้มยิ้มของเธอยังคงอยู่

 

ฉันมีชีวิตอยู่ เพียงเพื่อที่จะเชื่อมั่นว่า เราจะได้พบกันอีกครั้ง

 

หากแต่เธอจะมองเห็นฉันบ้าง จากที่ที่เธอสถิตอยู่

 

 

แม้วันฟ้าใสหรือวันฟ้าหม่น

 

ใบหน้าอันแย้มยิ้มของเธอยังคงอยู่ในใจ

 

แม้ความทรงจำของเราจะล่วงเลยและเลือนลาง

 

แต่ฉันยังคิดถึงเธอ ถวิลหาแต่เธอ

 

รอยจดรอยจำนี้ ทำให้น้ำตาฉันหยดเป็นสาย

 

เฝ้าแต่จะได้พบเธอ ปรารถนาจะได้พบเธอ

 

รอยความทรงจำของเธอนี้

 

 

ทำให้ฉันน้ำตาหยดเป็นสาย

 

----------------------------------------------------

Comment

Comment:

Tweet