งินกับรันงิคุ จาก bleach

posted on 30 Oct 2012 06:53 by happy-sunflower
พี่สาวแต่งฮับ เห็นว่าสนุกดีเลยขอยืมมาลง คราวหน้าจะลองแต่งเองบ้างล่ะ อิ ๆ ๆ >w<
 
------------------------------------------------------
 
 
 เราเจอกันในวันที่หิมะตกหรือเปล่า...


ฉัน...จำไม่ได้ หรือต่อให้บอกว่าจำได้ เธอก็คงไม่เชื่อฉันหรอก ใช่มั้ย? รัน...


แต่เราสองคนน่ะ...จากกันในวันที่หิมะตกแน่ ๆ...


หิมะ...เย็น...


ฉันได้ยินเสียงเธอ ขณะฉันเดินย่ำหิมะจากไปไกลโดยไม่หันหลังกลับไปมองเธออีกเป็นครั้งที่สอง...


เสียงของรันในความทรงจำเหมือนจะฉุดรั้งฉันไว้ ไม่ให้จากไปไหน...


'มือของงินเย็นเสมอเลยนะ'



ฉันยกฝ่ามือทั้งสองขึ้นมอง เหยียดยิ้มหยามหยันตัวเองที่มุมปาก นั่นสินะ...



แต่มือนี้แหละ...ที่จะคอยปกป้องเธอเอง...



ถึงต่อไปมือคู่นี้...จะกลายเป็นมือที่เธอแสนเกลียด... แต่ฉันก็จะไม่หยุดยั้งความคิดของตัวเอง


ก้าวต่อไป...ก้าวต่อไป...


หิมะตกหนาขึ้นทุกที... เย็นเฉียบ...


ฉันหวังว่า...ความเย็นเฉียบตามร่องแก้มนี้ก็คือหิมะด้วยเช่นกัน...



---------------------------------------------------------------
 

 
ฉันหวังจะได้เห็นอะไรในครั้งสุดท้ายของชีวิต...


ฉัน...ยังจะหวังได้อีกเหรอ?...


...รัน...


"งิน!"


ดวงตาที่ใกล้จะลาลับหรี่ปรือขึ้นอีกครั้ง --ร่างที่กระโดดลงมา ราวกับความฝันมากกว่าความจริง...


...รัน...


"งิน!"


ลมหายใจอุ่น ๆ ที่ปะทะใบหน้าทำให้ฉันรู้ว่า... รันอยู่ตรงหน้าจริง ๆ แต่เสียดาย...ที่ตาของฉันพร่ามัวจนมองไม่เห็นเธอเสียแล้ว


แต่ฉันก็ดีใจนะ...ดีใจมาก...


ความเย็นเฉียบที่แก้มทำให้ฉันนึกถึงหิมะในวันที่จากกัน ...รัน...


ฉัน...ยิ้มอยู่หรือเปล่า? คงไม่สินะ... ไม่เลย...


"รัน... ฉันทำเธอร้องไห้อีกแล้ว"


น่าสมเพช... คนที่บอกว่าจะปกป้องรันให้ได้


คนที่บอกว่า...จะทำให้รันมีความสุข


คนที่บอกว่า...จะคอยช่วยเหลือรัน...


คนที่บอกว่า... จะกลับมาหารันเสมอ...


คน ๆ นั้นกลับดีแต่ทำให้รันร้องไห้เสมอมา


ฉันยิ้มออกมา... ก็เพราะว่าฉันน่ะ... อยากจะยิ้มให้รันมาโดยตลอด...


"ขอโทษ"


จบแล้ว... รัน...


...จบแล้ว...


ลมหายใจสุดท้ายผ่อนออกจากร่าง ก่อนจะเงียบหายไป... ทิ้งไว้เพียงร่างที่เริ่มเย็นเฉียบ...


เย็นเหมือนมือที่เย็นอยู่เสมอ...


เย็นเหมือนหิมะ...


รัน...


แม้แต่ตอนนี้...หิมะก็ยังหยาดพรมลงบนแก้มของฉันไม่ขาดสาย...


...เย็น...จับใจ...

 
 



 
 
------------------------------------------------------------------
 
ฉันดีใจ...ที่ได้พูดคำว่า "ขอโทษ" กับเธอ
 
แต่ฉันก็ยังแอบหวัง...ว่าฉันจะได้บอก "รัก" เธอสักวัน...
 
 
...แม้มันจะเป็นวัน...ที่ไม่มีวันมาถึง...
 
 
 
 
 
จำไว้นะรัน
 
ไม่ว่าฉันจะเคยพูดหรือไม่เคยพูดกับเธอ
 
...แต่สำหรับฉันแล้ว เธอคือ...คนรัก...เพียงคนเดียวของฉัน...
 
 
 
 
 
...เป็นคนรักคนแรก เป็นคนรักคนสุดท้าย...และเป็นคนรักตลอดไป...
 

 
 
------------------------------------------------------------------

 เรื่องนี้พี่สาวแต่งจ้า เห็นว่าสนุกดี เลยขออนุญาติเอามาลง ^^

--------------------------------------------------------------

         คือแบบว่าชอบ...ชอบมากจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!!!!!!!!!!!!!! ลูฟี่กับนามิอะไรจะน่ารักขนาดน้านนนนนนนน เพิ่งดูมูฟวี่ strong world  ดูตอนจบแล้วอดยิ้มไม่ได้!!!!!!!!!! ตอนที่นามิกับลูฟี่วิ่งไล่กันไปมาเพื่อแย่งโทนไดอัลที่อัดเสียงนามิไว้อ่ะ!!!!!!!!!!! ดูแล้วยิ้มเลย!!!!!!! หยุดยิ้มไม่ได้ด้วย!!!!!!!!!! ตอนแรกก็เฉย ๆ กับคู่นี้นะ แต่ดูไปดูมา เอาการ์ตูนมาอ่านซ้ำหลาย ๆ รอบ + ดูอนิเมชั่น + มูฟวี่ตัวที่ 10 เข้าไป แบบ...อดใจไม่ได้ที่จะเชียร์นามิกับลูฟี่!!!!!!!!!!!!!!!! ก็รู้นะว่าสองคนนี้เพื่อนกัน แต่เพื่อนรักเพื่อนก็มีเยอะแยะนี่นา!!!!!!!! แถมลูฟี่กับนามิก็สนิทกันมากด้วย!!!!!!!!!! อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ขนาดคนอ่านยังหวั่นไหวเลย กรี๊ด!!!!!!!!! ชักเริ่มอยากให้คู่นี้ real ขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้ว!!!!!!!!! อาจารย์โอดะเจ้าขา ขอฉากคู่นี้อยู่ด้วยกันเยอะ ๆ นะคะ รักอาจารย์ที่สู้ดเลย!!!!!!!!!!! ถ้าเจอตัวจริงของอาจารย์นะจะกอดแข้งกอดขา 55555555555555+ (และถูกเตะออกมา! 55555555555555+)

 

            ขอบคุณสำหรับการ์ตูนดี ๆ อย่างวันพีช และก็...ชอบนามิกับลูฟี่มากค่ะ! จะติดตามวันพีชไปจนถึงเล่มสุดท้ายเลย!!!!!!!!!

-----------------------------------------------------------------------

เรื่องสั้น ๆ (นามิxลูฟี่)
"คำอธิษฐานของนามิ"


            ลูฟี่...นายคอยช่วยเหลือ และคอยปกป้องฉันมาตลอดตั้งแต่ตอนเจอกันครั้งแรก... นายบอกว่าต้องการฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยต้องการแม้แต่ตัวฉันเอง... ขอบคุณนะลูฟี่ ขอบคุณที่ไว้ใจฉัน ขอบคุณที่ให้ฉันอยู่ข้าง ๆ ฉันจะคอยสนับสนุนนายเท่าที่จะทำได้ ฉันจะเป็นต้นหนให้นาย ดังนั้น...

            --เป็นเจ้าแห่งโจรสลัด และครอบครองวันพีชให้ได้นะ—

            ความฝันของผู้ชายคนนั้น...กลายมาเป็นความฝันของฉันไปโดยไม่รู้ตัว...

            วันใดก็ตามที่นายได้ครอบครองความฝันทั้งหมดเท่าที่นายจะนึกได้...

            ...วันนั้น...ฉันจะอยู่ข้าง ๆ นาย...

 

-----------------------------------------------------------------------------------

         

             “ลูฟี่...ร่างกายนายแย่ลงหรือเปล่า หลังจากใช้เกียร์ 3”

            “เอ๋? ไม่รู้สิ ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินี่”

            “นาย...ถ้าฝืนร่างกายมากเกินไป ระวังจะตายเร็วนะ”

            ลูฟี่นิ่งไปนานมาก ในขณะที่ฉันได้แต่นั่งกอดเข่าตัวเองเงียบ ฉัน...ไม่อยากคิด...ไม่อยากคิดถึงวันที่ไม่มีลูฟี่...

            “เลิกใช้เถอะ...เกียร์ 3 ของนาย...”

            “นามิ”

            อยู่ ๆ เขาก็เรียกชื่อฉัน ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาดำที่ตรงไปตรงมา ไม่เคยเสแสร้งหรือโกหกของเขา...กัปตันที่ฉันเป็นต้นหนให้เพียงแค่คนเดียว

            หมอนั่นยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเหมือนเคย...เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี...

            เห็นแล้ว...ทำให้รู้สึกสบายใจและเหงาใจเคล้ากันไปอย่างบอกไม่ถูก...

            “ฉันจะปกป้องพวกเธอเอง”

            ดวงตาสีดำที่ใสซื่อ แต่แฝงฝังไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันหนักแน่น ที่ไม่เคยมีใครเปลี่ยนแปลงได้ทอดมองข้ามกราบเรือไปยังขอบฟ้าที่ผืนทะเลจรดกับผืนฟ้า

            --“และถ้าฉันต้องตาย ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอตายเด็ดขาด นามิ”—

            “...................”

            ฉันได้แต่จ้องมองใบหน้าด้านข้างของกัปตันแห่งเรือเทาร์ซัน ซันนี่ รอยยิ้มและแววตาของเขาทำให้นึกถึงอดีตตั้งแต่สมัยที่เจอกันแรก ๆ...

            --เขา...ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย...—

            --ไม่ว่าใครจะเปลี่ยนไปสักเท่าไหร่ แต่เขา...ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย...—

            ฉันยิ้ม...ยิ้มจากใจ...รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสุขอย่างประหลาด

            “สัญญากับฉันข้อหนึ่งได้มั้ย ลูฟี่ ในฐานะที่ฉันยอมเป็นต้นหนให้นาย”

            เจ้าหนุ่มหมวกฟางที่ใคร ๆ เรียกขานหันขวับมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ

            “สัญญา?”

            ฉันยิ้ม...แบมือขวาแล้วชูขึ้นระดับสายตาลูฟี่

            --“นายต้องเป็นเจ้าแห่งโจรสลัดและครอบครองวันพีชให้ได้ เพราะฉันอุตส่าห์ยอมมาเป็นโจรสลัดทั้งที่ไม่เคยอยากเป็นมาก่อน ดังนั้น...ฉันก็อยากบอกใครต่อใครให้เต็มปากว่า ถึงจะเป็นต้นหนของโจรสลัด แต่ก็เป็นต้นหนของเจ้าแห่งโจรสลัดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก”—

            ลูฟี่เงียบไปนิดหนึ่ง คงกำลังอึ้งกับคำพูดของฉัน แต่ไม่นานหมอนั่นก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างรื่นเริง

            รอยยิ้ม...ที่เป็นประกายเหมือนพรายแสงแดดที่ระยิบระยับอยู่บนผิวทะเลที่โยกคลอนเป็นระลอก...

            มือใหญ่ ๆ ของเขาเอื้อมมาตบกับมือฉัน... เสียงดังฟังชัด... หนักแน่นเหมือนความใฝ่ฝันของเขา...

            --“แน่นอน ฉันจะเป็นเจ้าแห่งโจรสลัดและครอบครองวันพีชให้ได้ เพราะมันคือความฝันของฉัน”—

            ฉันยิ้ม... มือใหญ่ของเขาเลื่อนหลุดไปจากมือแล้ว แต่...ยังทิ้งร่องรอยแห่งความอบอุ่นไว้...

            ...ความฝันของนาย...คือความฝันของฉัน...คือความฝันของทุกคนบนเรือลำนี้...

            ฉันหลับตาลง...ท่ามกลางเสียงคลื่นลมที่พัดวนอยู่รอบกาย ฉันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนมองเห็นภาพบางอย่าง...ถึงตอนนี้จะยังไม่ชัดเจน แต่ฉันมั่นใจ...

            ลูฟี่...กัปตันของพวกเรา...

            จนกว่าจะถึงวันนั้น...วันที่นายได้ครอบครองความใฝ่ฝันทุกอย่างที่เคยนึกถึง...จนกว่าจะถึงวันนั้น...

            ฉันกำมือข้างที่ตบกับมือลูฟี่ไว้หลวม ๆ... ความอบอุ่น...ยังคงอยู่ แต่อาจเป็นเพียงความอุ่นจากตัวฉัน...ความอุ่นของแสงแดด... ความอุ่นของ...ความมุ่งมั่น...

            น้ำตา...ซึมอุ่นอยู่ใต้ขนตา แต่ฉันหวังว่า...ลูฟี่คงไม่เห็น...

            --จนกว่าจะถึงวันที่ความฝันของนายเป็นจริง... ฉันจะเป็นกำลังให้นาย ดังนั้น...—

            ฉันกำมือแน่นขึ้น ปิดเปลือกตาสนิทแน่น...สัมผัสได้เพียงกลิ่นไอทะเลที่พัดหวนมากับสายลม...

            ...ได้ยินเสียงปีกของหมวกฟางกระพือดังอยู่ใกล้หู...

            น้ำตาอุ่นร้อนมากขึ้นทุกที...

            --ช่วย...ปกป้องฉัน...ด้วยมือของนายเหมือนวันแรกที่เราเจอกันทีนะ...ลูฟี่...—

 

            ความฝันของนาย.............

 

            ความฝันของฉัน..............

 

            ความฝันของทุกคน.........

 

            --.........ช่วยทำ.........ให้เป็นจริงทีนะ........—

 

            และเมื่อวันนั้นมาถึง ฉันจะบอกนาย... บอกนายด้วยคำพูดที่บอกกับนายอยู่เสมอ...

 

            ..............ขอบคุณนะ ขอบคุณ...............



           ............กัปตันเพียงคนเดียวของฉัน................


(คำพูดในเรื่องนี้ ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง nada sou sou สรุป...ไม่ได้แต่งเอง ฮ่าๆๆ แต่เห็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับพี่น้องเหมือนกันเลยนำมาให้อ่านเพื่อความบันเทิง)
 
 
นี่เป็นเรื่องก่อนที่พี่ชายจะหนีออกจากบ้าน... เราสองคนเดินอยู่บนชายหาดในยามเย็นที่แสงอาทิตย์ราความร้อนแรงลงมาก... เผ่ายาโตะเหมือนเผ่าต้องสาปที่เดินอยู่กลางแสงแดดจัดจ้าไม่ได้...

 

แต่ฉันก็พอใจที่ได้เป็นยาโตะ...

 

คางูระ  :  "นี่ นี่ พี่ชาย ถ้าคางูระโตขึ้น คางูระจะเป็นเจ้าสาวให้พี่ชายล่ะ"

 

คามุย  :  (เงียบไป แล้วจับมือน้องเดินช้า ๆ ไปตามชายหาด)

 

คางูระ  :  "นี่ พี่ชาย ไม่ได้เหรอ"

 

คามุย  :  "ไม่ได้"

 

คางูระ  :  "ทำไมล่ะ"

 

คามุย   :  (หันมายิ้มน้อย ๆ ที่มุมปากอย่างเอ็นดูน้องสาว มือที่จับกัน...ยังคงจับกันอยู่ใช่ไหม?) 

 

คามุย  :  "เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าพี่ชายกับน้องสาวแต่งงานกันไม่ได้"

 

คางูระ  :  "ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ!"

 

คามุย   :  (หันไปมองท้องทะเล รอยยิ้มของเขา...ยังคงสะท้อนภาพอยู่ในดวงตาของคางูระ)

 

คามุย  :  "ไม่รู้สิ"

 

คางูระ  :  "นี่ พี่ชาย ตอบสิว่าทำไมถึงไม่ได้"

 

คามุย  :   "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

 

คามุยหัวเราะ...เสียงของพี่ชายกลบกลืนไปกับเสียงคลื่น... ซ่า ... ซ่า ... ซ่า ...

 

ความทรงจำในวันนั้น... ณ ชายทะเล... ยังคงอยู่กับฉัน... 

 

พี่ชาย... พี่รู้หรือเปล่าว่าฉันรักพี่มากแค่ไหน...

 

nada sou sou...

 

น้ำตาไหลรินลงมาช้า ๆ...

 

ฉันยังคงรอพี่ชายกลับมา...

 

ตลอดไป... ตลอดไป...

 

------------------------------------------------------

------------------------------------------------------

 

ขอบคุณเื่รื่อง nada sou sou กับคำพูดสุดซึ้ง TT

 

ขอบคุณเพลง nada sou sou (ลองฟังตามลิงค์ค่ะ ^^ --> http://www.youtube.com/watch?v=iBnBgDw0Z9E

 

และสุดท้าย...ขอยกคำแปลเพลง nada sou sou มาไว้ตรงนี้ ^^ ขอบคุณ http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=nobutawoproduce&month=10-10-2011&group=8&gblog=1 สำหรับคำแปลเพลง ^^

 

---------------------------------------------------------

แปลเพลง nada sou sou

 

ขณะที่ฉันพลิกดูอัลบั้มภาพเก่าๆ

 

ฉันจำต้องรำพึงออกมาเบาๆ ว่า ขอบคุณ

 

ขอบคุณคนดีของฉัน ที่เคยทำให้จิตใจฉันแช่มชื่นเสมอ

 

ไม่ว่าวันฟ้าใสหรือวันที่ฟ้าหม่น

 

ฉันยังคงเห็นดวงหน้าที่แย้มยิ้มของเธอ

 

มาวันนี้ ที่ฉันได้พบกับใบหน้าของเธออีกครั้ง ท่ามกลางความทรงจำที่เลือนลาง

 

น้ำตาฉันหยดลงเป็นสาย

 

 

เฝ้าแต่ขอพรจากดวงดาวดวงแรกบนท้องฟ้าค่ำคืน

 

จนติดเป็นนิสัยเสียแล้ว

 

ฉันเฝ้ามองท้องฟ้ามืดมิด

 

และได้แต่หวังภายในหัวใจว่า จะได้พบเธอ

 

ไม่ว่าจะเป็นเวลาแห่งความทุกข์แสนสาหัส หรือเวลาแห่งความสุขหรรษา

 

รอยจำแห่งดวงหน้าอันแย้มยิ้มของเธอยังคงอยู่

 

ฉันมีชีวิตอยู่ เพียงเพื่อที่จะเชื่อมั่นว่า เราจะได้พบกันอีกครั้ง

 

หากแต่เธอจะมองเห็นฉันบ้าง จากที่ที่เธอสถิตอยู่

 

 

แม้วันฟ้าใสหรือวันฟ้าหม่น

 

ใบหน้าอันแย้มยิ้มของเธอยังคงอยู่ในใจ

 

แม้ความทรงจำของเราจะล่วงเลยและเลือนลาง

 

แต่ฉันยังคิดถึงเธอ ถวิลหาแต่เธอ

 

รอยจดรอยจำนี้ ทำให้น้ำตาฉันหยดเป็นสาย

 

เฝ้าแต่จะได้พบเธอ ปรารถนาจะได้พบเธอ

 

รอยความทรงจำของเธอนี้

 

 

ทำให้ฉันน้ำตาหยดเป็นสาย

 

----------------------------------------------------